Początki tańca...

Powstanie tańca jest po dzień dzisiejszy przedmiotem zainteresowań między innymi wielu etnografów i historyków tańca. Jednak większość badaczy jest zgodna, że istnienie tańca jest tak dawne, jak istnienie człowieka na ziemi. Bez względu na to, czy był związany z magią i wierzeniami, czy był wyrazem emocji, źródłem komunikacji międzyludzkiej, czy zaspakajał potrzeby czysto estetyczne, zawsze wyrażał jakieś treści społeczne. Od zarania swych dziejów człowiek znał taniec jako zjawisko ruchowe, sprawiające mu szczególną przyjemność, sięgającą nieraz stanu ekstatycznego, był okazją do wyładowania nadmiaru energii, sposobem wyrażania jego uczuć. Taniec związany był ściśle z życiem i pracą człowieka, miał konkretne cele i zadania, posiadał charakter magiczny. Czynności magiczne jednoczyły pierwotną gromadę we wspólnym ruchu, dla wspólnego celu, toteż pierwsze formy taneczne kształtowały się w postaci tańca zespolonego.

Jednak czynności magiczne stawały się stopniowo tanecznymi pantomimami opartymi na elementach przetwarzania czynności naśladowczych w gesty umowne. Tańce traciły coraz bardziej swój magiczny cel. Ułatwione warunki, życie dzięki korzystaniu z ognia i ulepszonych narzędzi pracy, stopniowe przechodzenie od koczowniczego do osiadłego trybu życia - sprzyjały uprawianiu tańca do celów rozrywkowych. Wynikało to z wrodzonej człowiekowi zabawy, w której znajdował nie tylko odprężenie psychiczne, lecz także rozwijał swe uzdolnienia, kładąc nacisk na zręczność, na piękno ruchu, na samą przyjemność tańczenia. Pojawiły się nowe cele i zadania tańca, gdy zjawisko to zaczął świadomie porządkować i stosować do określonych celów, taniec rozwijał się dalej jako wytwór społecznej gromady.

Z biegiem stuleci taniec zmieniał się i przekształcał, rozwarstwiał i doskonalił. Między innymi stał się formą obcowania różnych warstw społecznych, pomagając w nawiązywaniu kontaktów, a z drugiej strony jako "wyspecjalizowany" stał się sztuką dostępną "wtajemniczonym". Poprzez specjalne przygotowanie i szkolenie, tancerze świadomie eksponowali taniec przed zebraną publicznością.

W Średniowieczu zwyczajowy taniec ludowy przenosił się do miasta gdzie adaptowano go do swoich potrzeb. Wieś nadal czerpała wzory taneczne z dawnych słowiańskich zwyczajów, zachowując swoje odrębne tradycje społeczne, miasto natomiast chciało by taniec zaspokajał rozrywki, oraz obrazował w artystycznym przetworzeniu jego własne życie, dawał możność pośmiania się z codziennego życia, lub ludzkich przywar, odtwarzanych swawolnie i groteskowo przez tancerzy.

Wiek XVII stanowi dalszy okres w rozwoju sztuki tanecznej: tańca widowiskowego w formie baletu, tańca towarzyskiego i ludowego. Formy tańców towarzyskich i ludowych wchodzą jeszcze do widowisk, mają już jednak inne założenia i podlegają różnym przetworzeniom.

Wszystkie tańce dworskie w XVII i XVIII wieku były tańcami par wykonywanymi określoną, zwykle nie wielką ich ilość i utrzymaniu w ryzach ścisłej etykiety. W XIX wieku na zabawach i balach tańczono zarówno tańce zbiorowe, jak i parowe, jednak pod wpływem romantycznego indywidualizmu formy zbiorowe rozpadły się stopniowo na tańczące osobno i swobodne pary, proces ten zapoczątkował formowanie się współczesnego tańca towarzyskiego.

W pierwszej połowie XX wieku wraz z szybkim wzrostem i rozwojem miast, przemysłu i wielkimi wynalazkami technicznymi, dokonało się przekształcenie stylu życia, obyczajów, form rozrywek, pojawiły się nowe tańce towarzyskie o znaczeniu funkcjonalnym, dające łatwą rozrywkę fizyczną i odprężenie po wyczerpującej nerwowej pracy. Po pierwszej wojnie światowej dla spragnionych rozrywki i zapomnienia organizowano pierwsze dancingi. Rozpowszechniła się moda na nowe tańce towarzyskie, powstające często samorzutnie i zaspokajające odwieczną potrzebę wyżycia się w ruchu tanecznym ujętą w rygory obyczajowej epoki.

 
Partnerzy